เนื้อหา บทเรียน

 
 
การตีบท
 
ความหมายของการตีบท
 
               
         การอ่านตีบท  หมายถึง  กระบวนการอ่านออกเสียงที่สอดแทรกอารมณ์ความรู้สึก  ตลอดจนอากัปกิริยา บางอย่าง ให้สอดคล้องสัมพันธ์กับบทที่กำลังอ่าน  เพื่อถ่ายทอดความรู้  ความคิด  ความต้องการ  อารมณ์  หรือความรู้สึกต่าง ๆ ไปสู้ผู้ชมหรือผู้ฟังตามบทที่ผ่านการตีความมาแล้ว  นักวิชาการบางคนถือว่า การตีบทเป็นส่วนหนึ่งของการตีความ  การตีบทใช้ได้ทั้งการแสดงละคร  และการอ่าน 
 
 

องค์ประกอบของการอ่านตีบท

 
 

        ภิญโญ  ช่างสาน (2539, หน้า 289-295)  กล่าวถึงองค์ประกอบของการอ่านตีบท และหลักการอ่านตีบท  ไว้ดังต่อไปนี้นี้
กระบวนการสื่อสารในการอ่านตีบทประกอบด้วยองค์ประกอบสำคัญ  4  ประการ คือ

 
 
1. ผู้อ่าน  คือ  บุคคลที่จะทำหน้าที่ส่งสาร
 
 

       โดยวิธีการอ่านตีบทให้ผู้อื่นฟัง  จึงต้องพัฒนาตนเอง ให้มีบุคลิกภาพที่ดีทั้งทางด้านร่างกาย  จิตใจ  และน้ำเสียง  จนสามารถถ่ายทอดบทที่อ่านไปยังผู้ฟังอย่างมีประสิทธิภาพ

 
 
2. วรรณกรรม  คือ  บทที่ผู้อ่านคัดเลือกมาอ่านให้ผู้อื่นฟัง 
 
 

      เนื้อหาสาระหรือสารในวรรณกรรม ที่นำมาอาจจะเป็นเรื่องราว  ข่าวสาร  ความต้องการ  ความรู้  ความคิด  หรือความรู้สึกที่อยู่ในรูปแบบ ต่าง ๆ ทั้งร้อยแก้ว  และร้อยกรอง

 
 
 
 
3. ผู้ฟัง  คือ  บุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่ทำหน้าที่เป็นผู้รับสาร 
 
 

        ซึ่งจะต้องฟังด้วยความตั้งใจ  เอาใจใส่ต่อน้ำเสียงและอากัปกิริยาของผู้อ่าน พยายามจับใจความ สำคัญให้ได้ทั้งเหตุผล  ความรู้  อารมณ์  หรือความรู้สึกที่แทรกอยู่ในวรรณกรรม ที่ผู้อ่านกำลังอ่าน และต้องตีความจากการฟังด้วยจิตใจที่เที่ยงธรรม ทั้งตัววรรณกรรม  และผู้อ่าน

 
 
4. ปฏิกิริยาสนองตอบ  คือ  ผลของการสื่อสารที่ผู้ฟังสนองตอบให้ผู้อ่านรับรู้ 
 
 

        อาจจะเป็นการยิ้ม  การหัวเราะ  การปรบมือ  การพยักหน้า  การส่ายหน้า  การก้มหน้า  การทำตาม  ฯลฯ  ปฏิกิริยาสนองตอบจะช่วยให้ผู้อ่านประเมินผลตนเองว่าการอ่านตีบทของตนประสบผลสำเร็จหรือไม่  อย่างไร  เป็นแนวทางให้มีการปรับปรุงแก้ไขการอ่านตีบทครั้งต่อไปให้ดีขึ้น

 
     
     
1     2     3     4     5     6         8