| |
อีสาน ภาษาถิ่นอีสานของประเทศไทยมีลักษณะใกล้เคียงกับภาษาที่พูดที่ใช้กันในประเทศลาว แต่ภาษาอีสานก็ยังถือว่าเป็นภาษาถิ่นของภาษาไทย ภาษาถิ่นอีสานมีภาษาถิ่นย่อยหลายภาษา ได้แก่ ภาษาที่ชนกลุ่มใหญ่ในภาคอีสานใช้พูดจากัน ซึ่งใช้สื่อสารอยู่ในจังหวัดต่าง ๆ ของภาคอีสาน หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สกลนคร หนองคาย นครพนม ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด เลย ชัยภูมิ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เป็นต้น
ตัวอย่างคำในภาษาถิ่นอีสาน
คำ |
ความหมาย |
คำ |
ความหมาย |
กะปอม |
กิ้งก่า |
กะต้า |
ตะกร้า |
เกิบ |
รองเท้า |
ข่อย |
ฉัน, ผม |
ข้อง |
ติด, คา |
คึดฮอด |
คิดถึง |
จังซั่น |
อย่างนั้น |
จังซี่ |
อย่างนี้ |
จังได๋ |
อย่างไร |
จั๊ก |
รู้ |
จ้อย |
ผอม |
จือ, จือจำ |
จำ, จดจำ |
แซบอีหลี |
อร่อยจริง ๆ |
เซา |
หยุด |
ซวด ๆ |
ปรบมือ |
โดน |
นาน |
ด๊ะดาด |
มากมาย |
ตั๊วะ |
โกหก |
แถน |
เทวดา |
เทื่อ |
ที, หน, ครั้ง |
ท่ง |
ทุ่ง |
ทางเทิง |
ข้างบน |
เบิ่ง |
ดู |
บักเสี่ยว |
เพื่อนเกลอ |
บักหุ่ง |
มะละกอ |
บักสีดา |
ฝรั่ง |
ผู้ใด๋ |
ใคร |
ฟ้าฮ่วน |
ฟ้าร้อง |
ม่วน, ม่วนหลาย |
สนุก, สนุกมาก |
แม่น |
ใช่ |
ย่าง |
เดิน |
ยามแลง |
เวลาค่ำ |
แลนหนี |
วิ่งหนี |
เว้าซื่อ ๆ |
พูดตรงไปตรงมา |
หนหวย |
หงุดหงิด |
อ้าย |
พี่ |
เฮ็ด, เฮ็ดเวียด |
ทำ, ทำงาน |
ฮอด, เถิง, คิดฮอด |
ถึง, คิดถึง |
|
|
|